فرشته ای برای ” فرشته”

البته همواره شکر گذار خدواند بزرگ به خاطر این نعمت عظیم بوده ام، تا اینکه یک روز کرونای ناخوانده مهمان سلامتی من شد و یک روز از شدت بیماری از هوش رفتم، وقتی دوباره به هوش آمدم خودم را روی تخت بیمارستان و با حالی نزار حس هر کردم که هر لحظه آرزوی مرگ می کردم، چاره ای نبود، باید مبارزه می کردم، تلاشی سخت برای ادامه زندگی، پس از چند روز لطف خدا شامل حالم شد و حالم بهتر شد.

آن موقع بود که فهمیدم هر درد و رنجی باید باشد تا ما قدردان زندگی و زیباییهایش باشیم، جالب بود که برای اولین بار خون دریافت کردم از کسی که نمی دانم کی بود، خونی ناشناس در رگهای من جریان داشت و بدن ناتوان مرا رمقی دوباره داده بود، هم برایم جالب بود و هم شگفت آور که انسانی با دادن خونش جان همنوعش را نجات دهد، شگفت انگیز هست که خون کسی که نمی دانی کیست در جانت جاری شود.

بعد از آن روز فهمیدم فرشته های مهربانی هستند که با دادن شیره جانشان و بدون اینکه خود را معرفی کنند، جان انسانهای زیادی را بی اجر و مزد نجات می دهند، شاید این در نظر خیلی از مردم کار ساده ای باشد، اما گاهی اوقات زندگی یک شخص به همین خون هایی اهدایی بستگی دارد.

به نظر من اهدا خون هیچ فرقی با اهدا اعضای بدن ندارد، هر دو زندگی بخش هستند و هر دو جان انسانهای بیشماری را نجات می دهند، آنها فرقشان اینست که اولی با اهدا خود شاید سرحال تر و شاداب تر می شود و چه بسا این اهدا برای سلامتیش هم مفید است اما دومی جانش را در کف تقدیم می دارد، اعضای که دیگر هیج استفاده ای برای شخص اهدا کننده ندارند، بخشید می شوند.