نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
ماناسپهر - تهران- مسقط گرچه سالهاست، پایتخت آشنایی در مقاصد سفرهای مقامات ایران است اما سفر اخیر وزیر امور خارجه به این شهر و دیدار با مقامات عمانی هم از منظر زمان و هم انگیزه قابل تامل است. سفری که پس از جنگی سخت و در سایه تهدیدات منطقهای آمریکا انجام شد تا از یک سو تاکیدی بر اولویت همسایگان برای ایران باشد و از سوی دیگر نشانههایی از تغییرات در معادلات همسایگی در منطقه.
ماناسپهر - تهران- «ایران اعلام کرده است که اگر ایالات متحده مجدداً به آتشبس متعهد شود و محاصره دریایی را متوقف کند، تنگه هرمز را باز خواهد کرد و به مذاکرات بازمیگردد.»
ماناسپهر - تهران- اعلام منطق جنگ و مذاکره ایران از زبان رئیس هیات مذاکراتی، مانیفست تهران در جنگ ۴۰ روزه و مذاکرات آتشبس است که به نظر میرسد بر مبنای واقعیات موجود از یکسو و اصول غیر قابل عبور جمهوری اسلامی ایران، از سوی دیگر بنا شده است.
ماناسپهر - تهران- «به نظر من رسیدن به توافق بهترین گزینه است» این گزاره تکراری در بسیاری از اظهارات پراکنده رئیسجمهور آمریکا بیش از آنکه نشانهای مثبت از رئیسجمهور کشوری باشد که خود را ابرقدرت میداند؛ حکایت از چرخه تسلسلی دارد که ترامپ از سال ۲۰۱۶ در آن گرفتار است و تنها راه خروج از آن ساخت اعتماد و احترامی واقعی به ایران و پروسه دیپلماسی است.
ماناسپهر - تهران- رهبری آیتالله سیدعلی خامنهای که از مقطع حساس پس از جنگ تحمیلی آغاز شد، دربردارنده نقاط عطفی است که هر کدام حاصل تصمیماتی سرنوشتساز از سوی ایشان بود. رهبری که مانع ورود ایران به دو جنگ شد و در نهایت خود در جنگ به شهادت رسید.
ماناسپهر - تهران- هویت، عقل و قانون سه عنصر اصلی در تسلیمناپذیری ایرانیان است که برای ذهن آمریکایی ناآشنا با مفهومی چون عزت، علامت سوال و گلایه جدی به وجود آورده است. این گزاره در تهران نه یک شعار مقطعی، بلکه بخشی از چارچوب راهبردی جمهوری اسلامی ایران است.
ماناسپهر - نیویورک – «سید عباس عراقچی» وزیر امور خارجه ایران اعلام کرد: روز پنجشنبه در ژنو با طرف آمریکایی دیدار میکنیم.
ماناسپهر - تهران- تهدیدهای مکرر به «اتفاقات خیلی بد» علیه ایران، همزمان با اعزام ناوها و جنگندههای آمریکا به غرب آسیا، یک پرسش بنیادین را به صدر تحلیلها بازگردانده است؛ آیا دونالد ترامپ در آستانه عبور از مهمترین ستون گفتمانی خود یعنی پایان جنگهای بیپایان و اول آمریکا قرار دارد، یا نمایش قدرت نظامی صرفاً اهرمی برای چانهزنی در مذاکراتی تازه است؟