پرهیز از یک ناهنجاری اجتماعی  * فرشته قاسمیان

فصل پاییز و زمستان مانند تمام فصل های دیگر سال، مزایای خاص خود را دارند، برف باریدن های مداوم، باران های یک ریز در یک شب پاییزی همیشه پر خاطره بوده اند، صبح های سرد پاییزی وقتی دست در جیب لباست عرض خیابان را طی می کنی، ناخودآگاه چشمت به خیابان می افتد و عابرانی که با رفتار زشت و زننده خود، آب دهانشان را به خیابان پرت می کنند، گویی خیابان همیشه مکانی برای این کار آزار دهنده بوده است، تا می خواهی از یک صبح سرد زمستانی لذت ببری و یا به پیاده روی بپردازی، متاسفانه از این صحنه های آزار دهنده کم نیستند، کاش همه کسانی که به این کار ناپسند تمایل دارند، اندکی تعقل کنند که خیابان و سطح شهر متعلق به همه کسانی است که در آن شهر زندگی می کنند و عابرانی که در خیابان هستند همانند همسایگانی هستند که بر گردن ما حقی دارند و نباید و با این رفتار غیر اجتماعی دیگران را آزار دهیم و هم باعث کثیف شدن محیط اطرافمان شویم.

خیلی از ما در عبور از کوچه ها و خیابان های شهر با این معضل فرهنگی که از برخی شهروندان سر می زند مواجه شده ایم، رفتاری شرم‌آور و بی خردانه که مصداق واقعی بی‌فرهنگی است و علاوه بر اینکه ظاهر ناخوشایند آن دل را به درد می آورد، بلکه این رفتار می تواند انتقال‌دهندۀ بسیاری از بیماری های عفونی باشد اما در کشور ما نه تنها به طور مستقیم مجازاتی برای آن در نظر گرفته نشده است، بلکه فرهنگ‌سازی خوب و مناسبی را نیز در این زمینه شاهد نبوده ایم.

مسئله ای که باعث آزار بیشتری می شود اینست که این گونه عابران بی محابا و بدون توجه به اطراف خود آب دهانشان را به بیرون و اطراف خود پرتاب می کنند، غافل از اینکه علاوه بر رقم زدن یک صحنه زشت و ناهنجار ، باعث می شوند کودکان نیز این رفتار ناسند را تقلید کنند و در آینده این عادت زشت در آنها نیز نهادینه شود.

به طور قطع برقراری یک سیستم پاداش و مجازات کیفری برای این رفتار ناپسند می تواند در مرحله های آغازین موثر باشد و این مسأله همانند بستن کمربند ایمنی از ترس پلیس، فراگیر شود اما ماندگاری آن نیازمند فرهنگ‌سازی مستمر و بلندمدت برای تمامی گروههای جامعه است چراکه این موضوع از روزگاران دور تا اکنون به عنوان یک رفتار زشت و نکوهیده محسوب شده و عاملی موثر برای انتقال بیماری‌های عفونی و نقض آشکار حقوق دیگر شهروندان جامعه محسوب می شود.