اربعین، اشک و علم * سیدحرمت الله موسوی مقدم 

اشکی که با نام و عَلَم سردار کربلا مزین باشد، گوهر گرانبهایی است که از گنج دل فرود می‌آید و به حکم ایثار از بند قفل و رمز کلید رها می‌شود و سرایی سترگ از عزا و ماتم عالم را به آسمانی از عشق به تاریخ تقدیم می‌کند، بی‌علت نیست که حضرت امام حسین(ع) میفرمایند: (انا قتیل العبرات؛ من کشته اشک هستم.) و لذا در محشر اربعین دهها میلیون انسان عاشق با سلاح اشک و نماد عَلَم از اقصی نقاط جهان و ایران رهسپار کربلا می‌شوند تا وادی جان را در جوار فرزند زهرا(س) مصفی کنند و اعجاز وصلت امت با امام را به نمایش بگذارند.
چشم تر، مظهر دل سبز است و ریزش دانه‌های الماسین اشک، اوج رافت خدا در مجرای قلب است. که چنانچه بخشکد خار قساوت می‌روید و اقلیم حیات را به سرای عذاب تبدیل می‌کند.
در منطق مهربانی هیچ عذابی کشنده‌تر از رقت قلب نیست و به همین خاطر امام صادق(ع) میفرمایند: هیچ بنده‌ای به کیفری بزرگتر از سنگدلی گرفتار نشده است.
به قول عرفا سختی دل از خشکی چشم، خشکی چشم از کثرت گناه، زیادی گناه از علاقه به دنیا و محبت به دنیا، ریشه همه‌ی گناهان ما بندگان است.
عَلَم ادب و عزت و عشق به خاندان عصمت و طهارت و یاد ماندگار حضرت امام حسین(ع) مدیون ریزش مروارید اشک است که از آستان عاطفه به ساحل صورت می‌چکد و مُشک دلاویز صفا و صداقت در جان جوامع بشری می‌پراکند.
آری: امروز به یمن محشر اربعین، مهران و شلمچه و چذابه و مرز خسروی آوردگاه عَلَم و اشک دلداران امام حسین(ع) شده، تا با پای دل و دیده جان صحن و سرای مظلوم کربلا را زیارت کنند.
بر اساس آموزه‌های مذهب تشیع، آه و اندوه و عزای سالار شهیدان، بند غرور و غفلت و حسرت و هراس را ذایل و امید عظمت را به ارمغان می‌آورد.
فریادهای مقدس لبیک یا حسین(ع) زائران، امواج عزت آفرین عَلَم‌های سبز و روح عاشقان در غوغای اربعین در تجلیگاه مهران ایران حقانیت حسین فاطمه و ظلم یزیدیان زمان را برای همیشه به عالم عرضه می‌کنند.
قدرت اشک و عَلَم و تفوق آن بر جبروت جباران تاریخ نماد مانایی مذهب جعفری تشیع است که با ۵۵۰ سال قدمت در ایران نشی و نمای آن در دین مسیح و کلیساها نیز پیداست.
واقعه‌ی شگفت انگیز و شورآفرین عاشورای امام حسین(ع)، تجلی زیباترین جلوه توحید عملی، عینیت ایمان، تحقق و تسلیم در پیشگاه خداوند منان و مظهر ایثار و وفا و پاکبازی خالصان خداست.
برپایی محافل اشک و عَلَم و عزاداری در زندگی فردی و اجتماعی بندگان مخلص تجلی یافته و مسیر تاریخ را به یک سمفونی جهانی تبدیل کرده که راهپیمایی اربعین حسین(ع) نمونه بارز آن است.
حضرت امام خمینی(ره) میفرمایند: گریه بر مظلومیت امام حسین(ع) درحقیقت فریاد برعلیه ظالم است و همین گریه و اشک‌های مسلمانان است که محرم را در امتداد تاریخ ماندگار کرده است.
عجب چراغ شگفت آوری است نور حسین(ع) که هر چه باد می‌وزد فروزان تر می‌گردد. خفاشان شب پرست با تبلیغات سوء، نیرنگ‌های گوناگون، شگردهای عوام فریبانه و قتل عام فرزندان پیامبر(ص) تلاش کردند تا حقیقت دین خدا را پنهان و خود را خلیفه حق معرفی نمایند اما اکنون اعجاز اشک و ارادت، علم سرخ حسین در اربعین اتحاد مسلمانان جهان را در کربلای ایران و عراق به ارمغان آورده است و مفهوم این شعر زیبا را به اثبات رسانده است: چراغی را که ایزد بر فروزد/هرآنکس فوت کند ریشش بسوزد.
تو گویی آن قطرات اشک، نمی‌ازیم غیرت حسین بود که چون فروغ تابان بر دل عارفان تابید و آب دیده را به مؤثرترین ابزار جهاد بر علیه ملحدان تبدیل و فریاد استنصار و استغاثه ستمدیدگان عالم را به درجه اجابت رسانید.
در مکتب اسلام، گریستن و گریاندن موکب گردانی و عَلَم افرازی از اسباب تقرب به خداست و در این خصوص امام صادق(ع) میفرمایند: من برای گریه کننده‌گان بر مظلومیت امام حسین(ع) ثواب دو هزار حج، دو هزار عمره و دو هزار غزوه را ضمانت می‌کنم.
چنین است که بقول حضرت سعدی: بگذار تا بگریم چون ابر بر بهاران/ ازسنگ ناله خیز در و ز وداع یاران.
اشک‌های حضرت آدم تاحضرت خاتم ا مروز در اجتماع بزرگ اربعین به ثمرنشسته و باعث اهتزاز پرچم اسلام و نماد اتحاد موحدان جهان گردیده و علمای سبز و سرخ و سیاه با ملیت‌های مختلف از اقصی نقاط عالم سرزمین‌های ایران و عراق را به نمایشگاه قشنگی تبدیل نموده و با ترنم اشک شوق پویندگان راه حسین نوازش می‌شود.
این کاروان قدم قدم تامددشاه کرم، جان می‌دهد برای حرم.
اشک همه زاهدان تاریخ امروز در مهران مهربان ببار آمده و کورترین چشمها را بینا، بی رمقترین جانها را توان و ناشنواترین گوشهای جهان را شنوا کرده تا عشق وارادت و آزادگی را در غوغای اربعین حسینی(ع) را مشاهده کنند.