امام زمان(عج)؛ انتظار، راهی برای ساختن امروز ✍️مهدی عباسی

وقتی نام امام زمان(عج) به میان می‌آید، بسیاری از ما ذهنمان را به روزهای ظهور، آینده موعود و برقراری عدالت در سراسر جهان می‌بریم؛ اما ارتباط انسان با امام عصر(عج) نباید تنها به روزی که ظهور اتفاق می‌افتد محدود شود. انتظار، پیش از آنکه یک چشم‌به‌راهی صرف باشد، مسیری برای زندگی امروز ماست.

امام صادق(ع) می‌فرمایند: «کسی که دوست دارد از یاران قائم باشد، باید منتظر باشد و در حال انتظار، اهل ورع و اخلاق نیکو باشد.» این سخن، معنای انتظار را از یک احساس قلبی فراتر می‌برد.

منتظر واقعی کسی است که آثار انتظار را در رفتار روزمره خود نشان دهد؛ در خانواده، در جامعه، در محل کار و حتی در برخوردهای ساده با دیگران.

در روزگاری که جامعه با مشکلات اقتصادی، اختلاف‌نظرها و گسترش احساس ناامیدی روبه‌روست، یاد امام غایب می‌تواند برای ما یادآور این حقیقت باشد که تسلیم شدن در برابر یأس، با فرهنگ انتظار سازگار نیست.

مهدی موعود(عج) برای مؤمنان نشانه پایان بن‌بست‌ها و تحقق عدالت است و انتظار چنین آینده‌ای، انسان را مسئول می‌کند که در برابر ظلم و بی‌عدالتی بی‌تفاوت نباشد و هرکس به اندازه توان و جایگاه خود برای اصلاح امور قدم بردارد.

انتظار واقعی یعنی در دل سختی‌ها، امید را زنده نگه داریم. یعنی آرزوی ظهور تنها در حد یک خواسته قلبی باقی نماند و در سبک زندگی ما نیز دیده شود.

اگر خود را از منتظران امام زمان(عج) می‌دانیم، باید گذشت، راست‌گویی و کار برای دیگران بدون انتظار پاداش را تمرین کنیم؛ چرا که قرار نیست در آینده فقط تماشاگر حکومت عدل باشیم، بلکه باید خود را برای نقش‌آفرینی در آن آماده کنیم.

ظهور، وعده قطعی خداوند است، اما تا رسیدن آن روز، فرصت ما برای ساختن خویشتن ادامه دارد. هر شب جمعه که نام امام زمان(عج) را بر زبان می‌آوریم، در واقع باید به این پرسش هم فکر کنیم که چقدر سبک زندگی‌مان با آنچه از امام خود انتظار داریم، هماهنگ است.

انتظار، یعنی زندگی را به رنگ ارزش‌هایی درآوریم که از امام عصر(عج) می‌شناسیم؛ مهربانی، تلاش، امید و وحدت.

بسیاری از ما شاید امام را بیشتر در لحظه‌های سختی به یاد بیاوریم، اما فرهنگ مهدوی قرار است در تمام روزهای زندگی حضور داشته باشد.

انتظار می‌تواند از همین محله و همین جامعه آغاز شود؛ از اینکه هرکس مسئولیت خودش را بپذیرد، محیط اطرافش را بهتر کند و اجازه ندهد بی‌نظمی و بی‌تفاوتی به امری عادی تبدیل شود.

حتی کاری به ظاهر ساده مانند تمیز نگه داشتن محله نیز می‌تواند جلوه‌ای از مسئولیت‌پذیری منتظرانه باشد؛ اینکه جامعه‌ای که قرار است روزی پذیرای حکومت عدل باشد، از امروز برای بهتر شدن تلاش کند.

پس شاید یکی از مهم‌ترین راه‌های تعجیل در فرج این باشد که تنها درباره «مردم زمان ظهور» آرزو نکنیم، بلکه تلاش کنیم همان انسان‌ها را از امروز در وجود خودمان بسازیم.

اللهم عجّل فرجه