همراهی در سکوت؛ روایتی از حضور بی‌ادعای یک مسئول ✍️عباس خزلی

در میان این شب‌ها دکتر صالحیان معاون سیاسی امنیتی استانداری ایلام از جمله افرادی بود که بی‌وقفه در کنار مردم حضور داشت نه با تشریفات معمول نه با تبلیغات و نه با فاصله‌ای که گاه میان مسئولان و مردم دیده می‌شود بلکه در کنار همسر و فرزندانش همگام با مردم مسیرها را طی می‌کرد عزاداری می‌کرد و تا واپسین لحظات در جمع باقی می‌ماند

آنچه این حضور را متمایز می‌کرد سادگی و صداقتی بود که در رفتار او دیده می‌شد در روزگاری که برخی ترجیح می‌دهند از دور نظاره‌گر باشند انتخاب حضور در متن مردم آن هم در تمام این شب‌ها قابل توجه و شایسته تأمل است

نگارنده که پیش‌تر از منتقدان وی بوده بر این باور است که نقد مانع از دیدن نقاط قوت نمی‌شود نمی‌توان غیبت برخی را نوشت و از کنار این حضور مستمر و بی‌ادعا گذشت انصاف اقتضا می‌کند آنجا که همراهی واقعی شکل می‌گیرد دیده و بیان شود.

در یکی از این شب‌ها صحنه‌ای کوتاه اما عمیق گویای بخشی از این واقعیت بود لحظه‌ای که تأثر و اندوه بی‌پرده و دور از نگاه‌ها خود را نشان داد شاید همین لحظات است که مرز میان حضور نمایشی و همراهی حقیقی را مشخص می‌کند

هدف از نگارش این سطور‌ نه اغراق است و نه نادیده گرفتن کاستی‌ها بلکه قدردانی از انتخابی است که در آن بودن در کنار مردم بر آسودگی و ماندن در خانه ترجیح داده شده است انتخابی که اگر به یک رویه تبدیل شود می‌تواند سرمایه‌ای اجتماعی برای امروز و فردای این سرزمین باشد

بی‌تردید جامعه بیش از هر زمان دیگری به چنین همراهی‌هایی نیاز دارد همراهی‌هایی که در عمل معنا پیدا می کند نه در شعار.