مردم پای کارند مسئولین پای پاسخگویی بیایند ✍️عباس خزلی

درد مردم درد بی‌عدالتی است. درد ویژه‌خواری است آن‌جا که عده‌ای خود را فراتر از قانون می‌بینند. آن‌جا که مسئولیت به جای آن‌که بار امانت باشد به سپر مصونیت تبدیل می‌شود. آن‌جا که شکایت از قدرتمندان به جایی نمی‌رسد و قانون برای برخی سخت و برای برخی دیگر انعطاف‌پذیر است. وقتی مردم احساس کنند خون بعضی‌ها رنگین‌تر است فاصله‌ها نه فقط اقتصادی که اخلاقی می‌شود.

مردم از رستم‌های خودساخته خسته‌اند از چهره‌هایی که با حمایت‌های پنهان و آشکار بالا کشیده شدند و امروز به معضلی برای همان سازوکار تبدیل شده‌اند. از پرونده‌هایی که سال‌ها خاک می‌خورند. از سرمایه‌هایی که معلوم نیست چگونه و از کجا انباشته شده‌اند. از شکم‌های برآمده از رانت در کنار سفره‌های کوچک‌شده مردم

آیا می‌توان از مردم انتظار داشت هر سال با شور و شعور در صحنه حاضر شوند‌اما صدای مطالبه‌گری‌شان شنیده نشود؟ آیا حضور میلیونی فقط برای قاب تلویزیون است و نه برای اصلاح رویه‌ها؟ مردم وقتی به خیابان می‌آیند‌ فقط شعار نمی‌دهند آن‌ها پیام می‌دهند: ما هستیم اما عدالت می‌خواهیم

امروز مسئله حفظ اعتماد عمومی است سرمایه‌ای که اگر آسیب ببیند هیچ بودجه‌ای جبرانش نمی‌کند راه برون‌رفت روشن است شفافیت بی‌ملاحظه، برخورد قاطع با فساد بدون مصلحت‌اندیشی جناحی، رسیدگی علنی و عادلانه به پرونده‌ها و بازگرداندن حق به حق‌دار نه در شعار که در عمل

اگر قرار است این کشتی از تلاطم عبور کند باید بارهای اضافی‌اش را سبک کند‌ فساد رانت و مصونیت‌های نانوشته همان بارهای اضافی‌اند وقت آن رسیده است که با شجاعت، پالایش درونی را آغاز کنیم نه برای تخریب که برای نجات اعتماد برای تقویت نظام و برای آن‌که مردم دوباره احساس کنند عدالت نه یک واژه که یک واقعیت جاری است.

و اکنون که سوت‌زنی به‌عنوان یک مطالبه قانونی و مصوب، رسمیت یافته است، ما آغاز کرده‌ایم با اسناد با مدارک و با شجاعت مدنی پرسش روشن است بانی و متولی اجرای واقعی سوت‌زنی کیست؟ کدام نهاد تضمین می‌کند که افشاگران فساد تحت حمایت باشند و نه تحت فشار؟ ما آماده‌ایم همه موارد مستند را در اختیار مرجع صالح و امن قرار دهیم به شرط آن‌که اراده‌ای جدی برای شنیدن رسیدگی و اعلام نتیجه وجود داشته باشد اگر قرار است سوت‌زنی فقط یک عنوان در قانون نباشد، امروز زمان عمل است.