علمدار کربلا؛ معیار مردانگی و شجاعت *ناهید ابراهیمی

حضرت عباس(ع) سقای کربلا و علمدار لشکر امام حسین(ع) بود که در همه دوران عمر کوتاه و با برکتش، به خوبی برادری و همراهی خود از امام را به اثبات رساند.

مقام، منزلت و جایگاه معنوی این شخصیت ارزنده به قدر والا ‌ و در مرتبه عالی قرار دارد که همواره پناه بی پناهان برای واسطه با خداوند متعال قرار گرفته است.

یَل آل علی و شیر مرد عرب که وقتی تشنه کام بر لب فرات رسید و دست به آب زد تا کامش را از خنکای آب تَر کند، ناگاه به یاد وصیت پدر افتاد که “یاورش باش” به قدری به سرعت برگشت آب را برای همیشه شرمنده خویش کرد.

امروز نهم محرم مصادف با تاسوعای حسینی بزرگداشت مقام مردی است از جنس معرفت و بصیرت که وقتی شمر -برادر مادرش- برایش امان نامه آورد به خودش اجازه نداد که حتی از مغزش بگذرد شرمنده مادرش فاطمه شود.

امروز پاسداشت و گرامی داشت مقام بزرگ مردی است که برای وفا و غیرتش دستانش قلم شد اما به نامرد دست نداد و این علمدار لشکر بی دست، دستگیر عالمین شده است.

نهم محرم پاسداشت مقام شهید بزرگی است که شهامت، شجاعت، جسارت، قدرت و غیرتش همواره مثال زدنی بوده و محک و معیار ارزنده ای برای شناخت مردانگی بشمار می رود.

نهم محرم پاسداشت مقام مردی از جنس مردانگی و خلوص است که به خوبی روضه عشق می خواند ‌و در وصف کرامات و دستگیرش با گذر هزاران سال باز قلب ها بی تاب یادش می شود و دل در تمنای نگاهش به وجد می آید.

امروز نهم محرم پاسداشت مقام پاسدار دین مبین اسلام و جان پناه بانوان و کودکان حرم و پشتوانه سترگ برادر است که بیان شجاعت و شهامتش شهره عالم است و اثبات هر درستی قسم به نام اعظمش می باشد.

عباس(ع) یک برادر و پشتوانه بزرگ و قدرتمند برای لشکر امام حسین(ع) در کربلا بود به قدری دشمن از اسمش وحشت داشت که تا آن لحظه که زنده بود فکر جسارت به خیمه های اهل بیت(ع) از ذهنش خطور نمی کرد.

مقام و منزلت و جایگاه ارزنده این شخصیت والا و عالی مرتبه آنقدر متعالی و متجلی است که هر بار نامش را بر زبان جاری کنی، بوی یاس تمام قلب و روحت را معطر می کند.

دستش که به آب خورد

یاد وصیت پدرش افتاد

“کنارش بمان”

مظلوم تر از او نیست

چنان سراسیمه بازگشت

که دست هایش را جا گذاشت

“السلام علیک یا قمر بنی هاشم”