شبی که سکوت در بخش کودکان بستری شد *علی معرف

ماناسپهر - اهواز - چند ثانیه کافی است تا یک شهر، مسیر عادی شبش را فراموش کند، صدای انفجار، گفت‌وگوهای نیمه‌تمام را می‌برد، خودروها را در میانه راه متوقف می‌کند و دست‌ها را بی‌اختیار به سمت تلفن همراه می‌کشاند؛ «شما هم شنیدید؟ سالم هستید؟» اما در گوشه‌ای از اهواز، جایی که کودکان و بیماران سرطانی روزهایشان را با امید درمان می‌شمارند، همان چند ثانیه معنای دیگری پیدا می‌کند؛ ثانیه‌هایی که راهروهای یک بیمارستان را از زندگی خالی می‌کند و شبی را رقم می‌زند که هیچ‌کس تصورش را نداشت.