شب هشتاد و دوم؛ لالایی وطن در گوش کودکان ✍فرشته قاسمیان

پسر بچه‌ها گاهی بر سر اینکه کدام‌یک پرچم را در دست بگیرند و در هوا بچرخانند، جر و بحث کودکانه‌شان را شروع می‌کنند و با همان شور و هیجان شیرین، لحظه‌ها را زنده نگه می‌دارند.

گاهی هم در میان جمعیت، مشغول شیطنت‌اند؛ اما مهم‌تر از همه، با یک اشتیاق ویژه در این مراسم شرکت می‌کنند و گویی هر شب، با انتظار، منتظرند این گردهمایی آغاز شود.

کودکان در این تجمعات، به‌تدریج با احترام به پرچم و ارزش‌های وطن‌دوستی آشنا می‌شوند، می‌دانند این گردهمایی‌ها برای حمایت از وطن و پاسداشت آرمان‌های مقدس آن است، بارها دیده‌ام که کودکان در برابر پرچم کشور، با رفتارهایی آمیخته به احترام، می ایستند و گاهی نیز برای حضور در صف‌های نخست با هم رقابت می‌کنند.

دخترکی کوچک با بغض، می‌خواست همراه خواهرش به جایگاه برود و شعر بخواند، همه‌ی این لحظه‌ها را می‌شود نشانه‌ای روشن دانست از اینکه فرزندان امروز، نسل آینده‌ی وطن‌اند؛ نسلی که با ارزش‌های دینی و معنویِ حفاظت از وطن، ایمان و عقیده‌ی خود را می‌شناسد و کشور را از گزند هر اهریمنی محفوظ می‌دارد.

و در قلب این تجمعات، کودکان، گوهرهای تابناک میهن‌اند؛ چشمانی معصوم که امتداد تاریخ پرافتخار ما و ستاره‌های درخشان فردای این سرزمین‌اند، هر کودک، میراث‌دار خون هزاران شهید و امانت‌دار آرمان‌های بلند این آب و خاک است.

حضور کودکان، تجلی عشق بی‌پایان به خاک مقدس‌مان است، از نوزادانی که عطر خوش خاک وطن را در گهواره‌ی امن مادرانشان استشمام می‌کنند، تا نوجوانان پرشور و بااراده‌ای که دل در گرو سربلندی میهن دارند؛ همه، پیام‌آور صلابت و پایداری این ملت‌اند

این هم‌عهدی کودکان با نمادهای وطن، آمیخته با بازی‌های شیرینشان، قصه‌ی بلندبالای عشق و ایمان به وطن را در دلشان جاودانه می‌سازد.

شیطنت‌های کودکانه آن‌ها، نه از سر بی‌توجهی، که از سر سرزندگی و امید به آینده‌ای است که خود سازندگانش خواهند بود، هر شب، با اشتیاقی وصف‌ناپذیر، در انتظار تجدید پیمان با وطن، لحظه‌شماری می‌کنند..

در این کانون‌های ایمان و وفاداری، کودکان، با معنای واقعی وطن انس می‌گیرند، پرچم مقدس کشورمان، نه فقط یک پارچه، که نماد جانفشانی‌ها، استقامت‌ها و هویت ملی ماست.

کودکان، با دیدن آن، با هر فریادی که سر می‌دهند، با هر قدمی که در مسیر دفاع از ارزش‌ها برمی‌دارند، ریشه‌های عمیق خود را در خاک وطن می‌شناسند، رقابتشان برای حضور در صف اول، نه از سر خودنمایی، که از سر تمنای خدمت به وطن است.

کودکانی که با شوق در این تجمعات حضور دارند، همان سربازان گمنام آینده‌اند که با ایمانی راسخ و عشقی بی‌دریغ، از کیان این مرز و بوم پاسداری خواهند کرد.

اینان، وارثان واقعی حماسه‌ها و قهرمانان فردای ایران‌اند؛ نسلی که پیمان بسته تا پرچم پرافتخار وطن را همواره برافراشته نگه دارد و آن را از گزند هر دشمنی، با خون و جان خویش محافظت کند.