روی خط هفت سالگی

 

روز آغاز مدرسه مانند رویائی بود که برای همه ما هیچ وقت فراموش نمی شود، به قول فروغ فرخ زاده عزیز(لحظه شگفت عزیمت)، کاش میشد هفت سالگی را مانند گیاهان خوراکی خشک کرد تا هر لحظه که خواستی یادی کوتاه از آن دوران داشته باشی، همواره در دسترست باشد.

همه آن دوران زیبای هفت سالگی و آغاز مدرسه و لحظات تلخ، شیرنش بستگی به اولین معلم و آموزگارت دارد، معلمی که می تواند در سرنوشت و آینده ات تاثیر مهمی داشته باشد و آغاز فراگیری علم و دانش را برایت تلخ یا شیرین سازد.

باری؛ اولین معلم تاثیر مهمی بر آینده ات می گذارد، اولین برخوردها، طرز فکر معلم و نحوه یاد دادنش مهم ترین اثر در زندگی ماست.

با این مقدمه، هر سال در آغاز فصل زیبای اردیبهشت، بهانه روز بزرگداشت مقام معلم است، روز تقدیر از کسی است که پا جای پای پیغمبران گذارده و خود را شایسته مقامی آسمانی قرار داده است.

معلمان همان رسولانی هستند که بی منت و با صبر، حوصله فراوان برای آموزش درس انسانیت رنج ها برده اند و خواهند برد، روز معلم، روز بزرگداشت عشق و ایثار است. تجلیل از کسانی که علم را جرعه جرعه در جان ها جاری می کردند. خود لحظه لحظه می سوختند و با دانش خویش، جامعه را می ساختند و فردایی باشکوه را نوید می دادند.

 

هفته معلم، هفته بزرگداشت کسانی است که الف قدّشان، در راه تعلیم خوبی ها خمیده شد. روز پاسداشت عزیزانی است که در سنگر علم و دانش، سربازانی با اخلاص و دانشمند تربیت کردند. امروز، روز یاد کردن از گمنامان آشناست؛ آنان که دفترهای خاطرات از عطر یادشان آکنده است.

 

چه چیزی می تواند قدر دان زحمات جانفرسای این عزیزان باشد، هر چند که تعلیم و تربیت انسان ها، پاداش فراوانی به همراه دارد و کسانی که خالصانه به امر تعلیم می می پردازند، از چنین پاداشی بی نصیب نخواهند بود. پیامبر خدا (ص) می فرماید: (بهترین چیزهایی که انسان پس از خود به یادگار می نهد، سه چیز است: فرزند شایسته ای که برایش دعا می کند، صدقه جاریه ای که پاداشش به وی می رسد و دانشی که پس از وی بدان عمل می شود)، آری، علم و دانشی که معلم به ما می آموزد از جانب خداوند متعال اعمال خیری محسوب می شود که در دنیای عقبی همراه و یار معلم است.

پس معلم مقامی عظیم است که هیچ کس را توان قدر دانی از آن نیست، معلمی که نسلی از جامعه را تربیت می کند که می تواند سرنوشت خود و یک جامعه را تغیر دهند، بنابراین هر نعمتی در درگاه خداوند نیاز به شکرگزاری دارد و خداوند نیز در صورت شکر نعمت، آن را افزون تر می کند. شکر نعمت دانش نیز گستراندن آن در یک جامعه است. امام علی (ع) می فرمایند (سپاس گزاری دانشمند بر دانشش آن است که آن را به مستحقش آموزش دهد) این امام بزرگوار در جایی دیگر فرموده اند(اگر کسی کلمه به من بیاموزد، مرا بنده خود ساخته است) بیانگر مقام بزرگ معلم و ارزش علم و دانش و گستراندن آن توسط معلمان عزیز است، کسانی که هر میزان هم در وصفشان قلم بزنی، باز زبان قلم قاصر است از بیان مقامشان……/نیرسادات سجادی اسدآبادی