رمضان،کرونا،جامعه مدنی و از خودبیگانگی   * طاهر جمشیدزاده

واقعیت امر این است که اپیدمی کرونا در۱۴ماه گذشته از زمان شیوع تا کنون چموش تر و وحشی تر از گذشته در حال طغیان و تاخت و تاز در جهان است و نه مرز می شناسد و نه رنگ و نه نژاد و بیشتر آداب،سنت ها و تابوها را تغییر داده و در هم شکسته است و حالا سویه انگلیسی اش نفس های ساکنان سیمانی سیاره آبی را بدجور در شش ها حبس کرده و حیات آنها را ضربان دار نموده و به شماره انداخته و صفحه زندگی۳میلیون نفر از جمعیت۷میلیاردنفری دنیا را به آخر رسانده است و نوع برزیلی اش در برزیل در حال جولان بی سابقه است و روزانه مرگ های بالای۴هزاری را رکورد می زند.

با این اوصاف حال سپهر سیاست و اتمسفر حاکم بر آن در نظام بین الملل تحت همین شرایط بوده و بیشتر گردهمایی ها و دیدار رهبران، وزراء و سفیران کشورها با هم بیشتر به صورت مجازی و ویدئوکنفرانسی برگزار می شود و قضیه کرونا که تنها میزان گازهای گلخانه ای را پارسال بنا به آمار رسمی سازمان ملل متحد تا حدودی به علت رکود تولید و فعالیت صنعتی و کارخانه ای کشورها کاهش داده اما در قریب به اتفاق حوزه ها مصائب و مشکلات را با رشد تصاعدی بی سابقه ای مواجه کرده همچنان دود از کنده این ویروس موذی تاج دار بلند شده و آتش زیر خاکسترش آبستن حوادث خاکستری تازه ای در جهان است که شاید به لطف حضرت دوست و واکسیناسیون عمومی در جهان که آنتونیو گوترش دبیرکل سازمان ملل برای چندمین بار متوالی از آن انتقاد می کند که۸۰%واکسن کرونا در جهان در انحصار۱۰کشور بزرگ دنیاست و هنوز۱۹۰کشور از خرید آن بی بهره اند و این انحصارطلبی،تبعیض و بی عدالتی بر اثر سیاست های غلط،پارادوکس،نامتوازن و غیر راهبردی پروسه مهار و کنترل کرونا را با سختی مواجه خواهد کرد و کرونا تا چندین سال آینده مهمان ساکنان کره زمین خواهد بود.